I’ve been (too much) into digital art (illustrations, vector, typographies) and I think I should try to explore or widen my experience and skills on traditional art for a change. okay what am I saying? I’ll find time to turn this blog into like a portfolio or something. Okay what really is up?

I used to write things with sense, interesting stuff. I used to. There was a time when I would write my thoughts and opinions. There was a time when words just came out and organized themselves. That era was a long time ago.

I still do have a lot of ideas on my mind right now. It’s just that I don’t feel that certain drive to blog. I guess I lack inspiration. I need to go out and look for that inspiration that will drive me to write again.

Senior year, graduating, and this college thing somehow ruined me. Haha! My recent posts were all about those and I’m not happy about it.

Mahirap magdesisyon lalo na’t kung alam mong nakasalalay sa isang pagpapasyang ito ang maraming mga bagay kasama na ang kinabukasan mo. Hindi nga naman biro ang magpasya lalo na’t kung gulong-gulo na ang pag-iisip mo. Minsan hindi mo malalaman kung alin ang tamang desisyon hangga’t hindi mo sinusubukan ang isa at makita ang kahihinatnan nito.

Unibersidad ng Pilipinas.

Woah there. Nangungunang pamantasan sa bansa kaya nama’t napakarami ang naghahangad na makapasok dito. Libu-libong mga mag-aaral ang nagtatangkang makapasa at makapag-aral sa UP kada taon ngunit napakaliit lamang na bilang ng mga ito ang mapalad na tinatanggap ng unibersidad.

Dream school na nga para sa akin ang UP. Pangarap kong makapag-aral doon at matawag na isang Iskolar ng Bayan. Akala ko noon ay malayong maisakatuparan ang pangarap kong ito dahil sa dami ng mga nangangarap tulad ko. Maraming kakumpitensya sa UP.

Laking tuwa ko naman nang malaman kong pwede akong maging Iskolar ng Bayan. Nakapasa ako sa kursong BS Mechanical Engineering. Naging panatag ang loob ko na sa UP na talaga ako mag-aaral. UP at UP lang naman talaga noon eh.

Nagbago lang ito noong lumabas ang resulta ng ACET. Dream school ko rin naman ang Ateneo de Manila University eh. Isang malaking pangarap lang talaga sa’kin ito noon. Kumuha ako ng entrance test para lamang malaman kung kaya ko bang ipasa ang ACET. Alam ko naman kasing wala sa budget namin ang pag-aaral sa Ateneo. Kaya’t nilubus-lubos ko na ang pangangarap kong iyon.

BS Management Engineering ang kursong pinili ko sa Ateneo kasi sabi nila ito daw ang pinakamagandang kurso sa Ateneo ngunit pamatay naman daw ito sa hirap. Sinubukan ko ito sa ACET. Pinili ko rin ang mga kursong BS Economics - Honors, BS Electronics and Communications Engineering at BFA Information Design. At para nga sulitin ang pangangarap kong ito’y nagsumite na rin ako ng financial aid application form.

Para sa akin, katuwaan lang noon ang pagkuha ko ng ACET dahil UP lang naman ang abot ng bulsa namin. Kaya nama’t laking gulat at tuwa ko nang malaman kong nakapasa ako sa BS ME program ng Ateneo at may kasama pang full scholarship. Dito nagsimula ang kalituhan para sa akin.

Pangarap kong maging engineer. Una kong pangarap noon ay maging arkitekto pero nagiging magulo talaga ang pagpapasya ko kaya’t nauwi sa pagiging enhinyero. Gusto ko talagang magtrabaho sa larangan ng agham at teknolohiya kaya’t naisip kong ang pag-aaral sa UP ang tamang desisyon. Naroon din sa UP ang mga kaibigan ko kaya’t gusto ko talagang mag-aral doon. Pinapili ako ng mga magulang ko at UP ang aking naging pasya.

Samantala, hindi ko naisip noon na mamumuhay ako sa corporate world; ito ay kung kukuha ako ng BS ME sa Ateneo. Noong nakaraang taon ko lamang talaga napag-isipan ang tungkol rito. Malakas din ang hatak sa akin ng Ateneo. Kahit gustuhin ko man mag-aral sa Ateneo ay hindi pa rin kaya ng aming bulsa ang pamumuhay rito lalo na ang mala-gintong dorm doon.

Noong malapit na ang deadline ng confirmation sa Ateneo ay tinanong ulit ako ng aking ina kung gusto ko raw mag-aral sa Ateneo dahil nakahanap sila ng magiging sponsor ng board and lodging ko sa aking pag-aaral sa kolehiyo. Napa-isip na naman ako.

Naisip ko ang mga magulang ko. Kahit ang pag-aaral sa UP ay mahirap nang tustusan. Mahirap lang ang pamilya ko at napakiharap humanap ng pera para sa pagtira ko nang malayo sa aking pamilya. Naaawa ako sa mga magulang ko na hirap na hirap na. Sa totoo lang daw ay hindi kaya ng bulsa namin ang pag-aaral sa Manila.

Simula pa lamang noong grade 3 ako ay may tumutulong na sa pagpapa-aral sa akin. At mas lalong kailangan namin ng tulong ngayon. Kinukumbinsi rin ako ng mga magulang ko na mag-management engineering na lang daw kesyo ako ang hahanapin ng mga multinational corporations pag nagkataon.

Naisip ko na hindi naman dapat liging tungkol sa akin ang mga desisyon ko. Kung sarili ko lang ang iisipin ko ay mababaon at mababaon lang kami. Ang desisyon ay dapat para sa ikabubuti ng nakararami. Wala naman kasing mangyayari kung sarili mo lang ang pagtutuunan mo ng pansin.

Matututo rin naman akong mahalin ‘to kahit wala dito ang mga kaibigan ko o kahit hindi ito ang naging pasya ko. Pipilitin kong maging masaya sa Katipunan. Gagalingan ko dito dahil baka ito na yung pagkakataon para mapatunayan ko na talaga ang sarili ko sa mga magulang ko.

One Big Fight!.

We were all sitting in the gym, waiting for the announcement of academic and non-academic awardees for our graduation. Most of my classmates were very anxious, afraid that their names wouldn’t be called after all their efforts to survive high school and graduate with flying colors. As for me, I wasn’t really nervous. It’s as if I don’t care at all. It matters to me tho. I know that my grades were okay that’s why I wasn’t really scared that I might not get in the honor roll. It’s not that I’m proud or whatever, I just now that I am capable of achieving something.

Our principal announced the non-awards first. Luck me received two: one for journalism and another for active participation for school affairs. Then she announced the honor roll. It was fun to watch my classmates and friends shout with joy as their names were called. It was the fruit of all the sleepless nights, agonizing lessons, quizzes, and projects that all of us had to endure for four years. My name wasn’t called. That must mean that I have spot in the top 10. Woah there.

"6th place: Angelo G. Montalbo"

I stood up and went to the stage because the top 10 performing students were asked to go up the stage and be recognized. I was very happy that time, very happy. I was just very glad that I was in that spot after all I’ve been through and even though I was sort of a slacker. I don’t study at home and would only do my homework when I’m about to sleep. I was happy because my efforts (tho inconsistent) were recognized at last. Cheesy as it may seem but the top 10 celebrated that moment with a group hug. Yes, on stage, in front of all our batchmates and teachers.

That’s it. I fell silent after the announcement, flabbergasted. I just greeted people who were congratulating me with smiles. It was such a great achievement but I wasn’t very enthusiastic about it. I felt like I have failed myself and my parents. On the jeepney ride home, I was thinking how to break the news to my parents. I even thought of not telling it to them until graduation day, but I can’t help it.

"Okay lang yan,"  was my mother’s response. Disappointed. I know that they’re happy and proud of course, but I know that they were expecting me to have a spot on the top 5. They knew that I ranked fifth in our batch last year. Konting-konti na lang. Sixth isn’t bad tho. I ranked sixth out of 496 graduates and that’s a big achievement. I still made my parents proud, and that’s enough. I’m also so proud of my friends who made it. Yay.

Funny thing was that my adviser asked me if my parents were okay with it. She told me that I’m part of the top 5 based on academics. And she also had this convo with my friend who made it to the “academic top 5” but wasn’t part of the top 10. so… lol

Smile, even if it’s a sad smile, because sadder than a sad smile is the sadness of not knowing how to smile. — (via psych-facts)

:)

(via epicnephrine)

It’s good to make new traditions.

Ang hirap sa karamihan, hindi nila kayang makita kung sino talaga sila at tanggapin ito. Hindi nila makita ang katotohanan. Yan ang nagpapahirap sa mundo eh.

Mahirap na nga na makita kung ano yung mga kahinaan at pagkakamali natin; lalo namg mahirap ang tanggapin ito.

Maitim ka. Hindi ka matalino. Kulot ka. Wala ka masyadong mga kaibigan. Marami kang pimples. Pandak ka. Bansot. Mataba. Lampa. Dukha. Timawa.

Masakit?

Walang kang magagawa kung iiyakan mo lang ang mga ito. Hindi mababaligtad ang mundo kung maglulugmok ka. Maaaring totoo nga ang mga ito pero marahil ay pagmamalabis lang yan. Pero pano mo nga ba mababago ang ikot ng buhay?


Tanggapin mo ang sarili mo. Tingnan mo ang sarili mo nang walang halong hiya o pride. Kapag nakita mo ang totoong ikaw at natanggap mo ang flaws mo, mas madaling makahanap ng pagbabago. Sayo’t sayo rin lang naman magsisimula ang pagbabago.

(via mara-mot)

je-suis-forte:

wholes:

edsock:

marchingjaybird:

davidmarquez:

Australia’s Stay in School Campaign ain’t f’ing around.

THIS IS THE FUNNIEST THING I HAVE EVER SEEN I AM ACTUALLY CRYING

i need an hour or two to recover after watching this

what the f ck.

This doesn’t even make sense..

(via somuchitshurting)